Poniższy artykuł pochodzi z magazynu SoccerCoachingInternational. Wszystkim trenerom polecamy subskrypcję periodyku, powszechnie uważanego za najlepsze źródło wiedzy dla trenerów na całym świecie. Artykuł jest długi, ale naprawdę warty poświęcenia mu dłuższej chwili.

Image
Autorzy: Hans Slender, Paul van Veen
Louis van Gaal, trener AZ Alkmaar
SoccerCoachingInternational, No 16, 2006

Sezon zakończył się wielkim zawodem dla drużyny AZ Alkmaar i samego Louisa van Gaala, kiedy ciekawy sezon został zwieńczony słabym występem w play-off przeciwko Groeningen. Kiedy spotkaliśmy się z trenerem, zobaczyliśmy jednak zupełnie inna osobę, niż na konferencji pomeczowej po słabym występie. Był bardzo dumny z liczby punktów, jakie udało się zdobyć w przeciągu całego sezonu i ze gry prezentowanej przez cały ten czas. To sprawiało, że już ze zniecierpliwieniem oczekiwał kolejnego sezonu. Van Gaal ożywa, kiedy może rozmawiać o trenowaniu i sprawach jego dotyczących, w odróżnieniu do codziennych problemów i pytań zadawanych przez dziennikarzy. W pełen pasji sposób objaśniał swoją wizję, często używając przy tym tablicy taktycznej. Na nasze szczęście, ważne dla niego było, czy jest odpowiednio zrozumiany, dlatego często zwalniał tempo swej wypowiedzi i upewniał się, nic nie pozostało źle zrozumiane. Louis van Gaal w swoim żywiole; opowiadający o pressingu, systemach, cyrkulacji piłki i narzucaniu swojego stylu.Van Gaal jest znany jako promotor gry ofensywnej, opartej na narzucaniu swojego stylu – dominacji na boisku. Ale czym jest to dążenie do dominacji? „Gra o dominację (ang. Dominant play), moim zdaniem, oznacza że to ty, jako zespół, decydujesz o przebiegu meczu”, van Gaal rozpoczął swe wyjaśnienia, „stwarzając więcej sytuacji, grając ofensywnie, opierając to wszystko o umiejętności techniczne i taktyczne, podczas, gdy chęć zwycięstwa cięgle pozostaję celem gry. Wtedy założenia są w większości dotyczące ofensywnej gry, a nie obrony. Sednem jest właśnie tworzenie gry i decydowanie o przebiegu spotkania. Oczywiście jest to bardzo ogólne i pozostaje otwarte do dyskusji, ponieważ, kiedy skupiasz się na obronie, również wpływasz na przebieg meczu, ograniczając przeciwnikowi np. obszar na jakim odbywa się gra. Nie jest to jednak zdominowanie gry, ponieważ nie masz wielkiego wpływu na losy meczy poprzez swoją grę ofensywną.”

ZDOMINOWANIE GRY

To czy zdominowanie gry ma miejsce tylko na połowie przeciwnika, również jest kwestią sporną. Sposób gry PSV można nazwać, jako dominację, ponieważ chcą oni decydować o przebiegu meczu.  Jednak jest to oparte raczej o organizacje gry defensywnej, więc nie do końca spełnia kryteria narzucone przez van Gaala. „PSV zawsze gra bardzo ciasno, bardzo kompaktowo i zawsze jest bardzo dobrze zorganizowane. Jest to inny rodzaj dominacji. Ja narzucanie swojego stylu rozumiem jako grę ofensywną ,atakowanie rywala już na jego połowie. Taki jest mój punkt widzenia, ponieważ uważam, że zawsze powinno się zadowalać widzów, a jestem zdania, że widzowie są zadowoleni, kiedy grasz ofensywną piłkę.

Za każdym razem, gdy się cofasz, będziesz podejmował mniejszą inicjatywę w ofensywie i będzie przeważał tylko chwilami. Kibice zdecydowanie bardziej będą woleli, gdy będziesz grał ofensywnie przez cały czas.”

TYTUŁY

„To czy będziesz w stanie zdominować mecz, oczywiście zależy od klasy przeciwnika, ale znacznie bardziej od poziomu twojego zespołu.” Van Gaal odnosi się do słów Marco van Bastena, gdy ten był jeszcze trenerem kadry Holandii. On też zawsze starał się mieć inicjatywę, jednak na poziomie międzynarodowym nie jest to takie proste. Umiejętności zawodników są decydujące. „Jest wielu wspaniałych trenerów, którzy nigdy nie otrzymali uznania na jakie zasłużyli. Osiągali spore sukcesy, poprzez zdobywanie wyników na miarę poziomu drużyny. To nie zawszę wiąże się z uznaniem ludzi spoza branży, bo nie koniecznie oznacza zdobywanie trofeów, bo poziom zawodników nie jest równy temu najwyższemu. O wiele łatwiej jest zdobyć tytuł, gdy jest się już długo na szczycie, niż na przykład, gdy prowadzi się AZ Alkmaar.”

ZAUFANIE

Oczywiste jest, że nawet na najwyższym poziomie są trenerzy, którzy wybierająca wyczekiwanie przeciwnika i grę reaktywną. Według van Gaala, powinno być zupełnie inaczej. „Kiedy decydujesz się cofnąć i czekać, potrzebujesz nie tylko zupełnie innych zawodników, ale też zupełnie innego myślenia. Inaczej musisz szkolić podopiecznych i inaczej będziesz dobierał zawodników do drużyny. W Holandii wychowujemy piłkarzy do ofensywnej gry. Za każdym razem, gdy ci zawodnicy zmuszani są do gry defensywnej, jest to dla nich duża odmiana. Jest to widoczne w sytuacji, gdy nadarza się okazja przycisnąć takiego rywala jak Ajax. Są wtedy zagubieni.” Narzucanie swojej gry wymaga również zaufania. Taki styl wymaga umiejętności, śmiałości i odwagi do pokazywania tego.

Otwarta gra wiąże się też ze środowiskiem otaczającym klub. Podejście piłkarzy, sztabu, zarządu, kibiców, a także mediów, musi być odpowiednie. Jest to o wiele bardziej skomplikowane w największych klubach, niż w AZ. „Tutaj wiele zmieniło się wraz z moim przyjściem. Teoretycznie, wciąż jesteśmy tuż za miejscowymi potęgami, nawet jeśli podejście do nas w mediach zaczyna się zmieniać.”

STRONA MENTALNA

1„Efekt końcowy w piłce jest wypadkową działań piłkarzy, sztabu trenerskiego i medycznego. Najważniejsze są umiejętności zawodników, a zaraz za tym umiejętności trenera. Uważam, że szkoleniowiec ma bardzo znaczący wpływ na drużynę.” Kiedy van Gaal przychodził do drużyny, w kadrze panowała spora nierówność. Byłą to bardzo wąska grupa zawodników, gdzie np. było 3 prawych pomocników, a tylko 1 lewy obrońca. Podejście piłkarzy było jednak wspaniałe.2 Wszyscy pasowali pod względem charakteru i osobowości. Właśnie duch drużyny, wartości i reguły w AZ najbardziej go zaskoczyły. „Mieliśmy grupę zawodników, chętna do ciężkiej pracy i to było bardzo ważne.”

FORMACJA

Formacja jaką stosujesz ma bardzo duży wpływ na styl jaki będziesz prezentował. Louis van Gaal zawsze stosował ustawienie 1-4-3-3, stosując jednak czasami drobne modyfikacje. „Kiedy grasz 1-4-3-3 to masz, w moim odczuciu, optymalne rozstawienie na boisku. Możesz wtedy też zdecydować, w którą stronę zwrócony będzie szpic w pomocy. Obecnie większość zespołów preferuję ustawienie z jednym zawodnikiem z tyłu, ale ja osobiście wolę, aby szpic zwrócony był do przodu. Kiedy chcesz przesunąć zawodnika wyżej, w ustawieniu w stronę przeciwnika, będzie on miał więcej miejsca (diagram 1 i 2). Przy wyprowadzaniu piłki spod własnej bramki masz więcej miejsca, kiedy przy ustawieniu z dwójką z tyłu, trzeba uciekać z drogi, by tego zbytnio nie utrudniać. Co więcej wydaję mi się, że przy ustawieniu z jednym zawodnikiem grającym niżej, odległość do napastników jest zbyt duża i często będą oni zbyt osamotnieni. Duże znaczenie ma wtedy klasa pomocników. Czy będą oni w stanie odpowiedni wesprzeć napastnika?” Van Gaal podkreśla, że wybór systemu jest zależny od umiejętności zawodników. „Musisz wybrać formację, w której umiejętności twoich podopiecznych będą wykorzystane optymalnie. Bardzo dobre w mojej formacji jest to, że dzieli ona zawodników na boisku na wiele linii. Kiedy grasz 4-4-2 z pomocą ustawiona w linii, łącznie tworzą się przeważnie 3 linie, gdy w moim systemie jest to zazwyczaj 6 linii (diagramy 3 i 4). Wiec teoretycznie, od razy jest znacznie więcej opcji do podań. Twoje ustawnie jest lepsze nie tylko w ofensywie, ale też w obronie.”

OBRONA

            3 4

W tej formacji zawsze masz jednego zawodnika blisko rywala, aby zastosować pressing.  Gdy grasz w linii przeciwnicy będą mieli więcej miejsca i czasu, aby wykonać kilka podań. Zanim rozpoczniesz pressing, przynajmniej jeden zawodnik będzie musiał wybiec ze swojej linii, a to może zdecydować, że będzie spóźniony (diagram 5).  Gdy grasz w linii, znacznie ciężej jest ograniczać rywala, ponieważ najpierw trzeba będzie te linie złamać. Gdy tych linii jest więcej, jest utrudniać rozgrywanie o wiele łatwiej. To wszystko odnosi się do zajmowanych stref. Weźmy dla przykładu Barcelonę. Oni grają z jednym cofniętym i wtedy w momencie pressingu w bocznej strefie, może tam podejść więcej zawodników i wzmocnić pressing, odpuszczając przy tym drugą stronę (diagram 6).

            56

Jeśli odpowiednio wykonasz pressing, przeciwnik nie będzie w stanie przegrać bezpośrednio na drugą stronę. Potrzeba do tego jednak dobrego rozstawienia na boisku, a przy większej liczbie linii, znacznie łatwiej okrążyć rywala i wzmocnić pressing.” Ważne są odległości pomiędzy poszczególnymi zawodnikami. Zawodnicy muszą odpuścić drugą stronę boiska i wspomóc w działaniach partnerów w okolicy piłki. Każdy musi w tym uczestniczyć. W związku z duża liczba linii, odległości nie mogą być większe niż 5-10m, aby łatwiej było o asekurację.

timspirit

 

PRZECIWNIK

Ustawienie rywali ma znaczenie, ale nie zmienia ono niczego drastycznie. „Ponieważ nasze rozstawieni na polu się nie zmienia, nie musimy pokrywać większej powierzchni. Przykładowo, gdy rywale grają czwórką w obronie, nasz lewy skrzydłowy inicjuje pressing i wymusza podanie do prawego obrońcy, wtedy całą drużyna może odpowiednio zablokować rywala.” Wtedy pomimo teoretycznej przewagi liczebnej, możemy przeciwstawić się przeciwnikowi (4 obrońców + 4 pomocników vs 3 pomocników + 3 napastników).

„Jeśli jeden ze środkowych obrońców przeciwnika, jest słabszy pod względem wyprowadzania piłki, nasz napastnik może zmusić, aby to właśnie on znajdował się przy piłce, jeśli będzie odcinał drugiego środkowego. Znowu ważne jest, że odległości są małe, wiec pressing wykonany może być natychmiast (diagramy 7 i 8).” Te szczegóły są zawsze zależne od poziomu twojego i poziomu przeciwnika. Napastnik musi umieć odpowiednio naciskać rywala, aby drużyna przeciwna zmuszona byłą grać w sposób jak najbardziej pasujący nam. Analizując sposób w jaki rywal buduję akcję, można przygotować sposoby zmuszające ich do gry w sposób nam przystępny. Musimy uniemożliwić im grę w ich ulubionym stylu. „Może się zdarzyć tak, że chcąc ograniczać grę rywala, przesuniemy wyżej naszego rozgrywającego, zawodnika z numerem 10. Wtedy na całym boisku będziemy mieć sytuację 1v1.”

         78

GRA PRZECIWKO DWÓJCE NAPASTNIKÓW

„Najgroźniejsza dla nas jest sytuacja, gdy przeciwnicy grają dwójką napastników, a my decydujemy się atakować rywala wysoko. Z tyłu zostajemy wtedy w proporcjach 2v2. Takie pojedynki są szczególnie niebezpieczne, przy znacznym wolnym pole, jakie zostaje za plecami naszych obrońców. Ja wtedy cofam jednego pomocnika do krycia (diagram 9). Wtedy jednak odległości w pomocy mogą stać się zbyt duże. Rozwiązaniem na to może być lekkie wycofanie naszej ‘10’ i ograniczenie jej do gry w pomocy. Efektem jest wtedy przewaga liczebna rywala w jego linii obrony 4v3. Będziemy grać w ustawieniu 3-4-3, gdzie nasza ‘10’, będzie czwartym pomocnikiem, a nie drugim napastnikiem. Wymaga to gry innego zawodnika, innych umiejętności.” Innym rozwiązaniem będzie przekazanie roli pressingu na bocznym pomocniku, naszemu bocznemu obrońcy.  Będzie to wtedy przed wszystkim obrona strefowa (diagram 10). „Bronienie się będzie wtedy trudniejsze. Zanim nasz zawodnik zdąży przycisnąć bocznego pomocnika, ten może już zdążyć przyjąć piłkę i się z nią obrócić. Często nasz obrońca może być spóźniony.” Wszystko zależy od zadań jakie damy w obronie zawodnikowi z ‘10’. „Grając przeciwko trójce napastników, ‘10’ będzie mogła pomagać w kryciu w środku pola. Uważam tak, bo jestem chyba jedynym trenerem, który wierzy, że trójka kryjących obrońców wystarcza. Wystarczy, że będą odpowiednio przesuwać i przekazywać. Na pewno jednak nie wystarczyłaby dwójka obrońców. Ważna tutaj jest oczywiście klasa napastników rywala. Nie mogą oni być bardzo szybcy i zwrotni. Stwarzali by zbyt duże zagrożenie, gdyby pozwolić im grać 2v2 na tak dużym obszarze. W przypadku mnie ruchliwych napastników, będzie to prostsze.

          910

Według mnie, sposób w jaki zakładać będziemy presssing na rywalu, zależny jest od formacji przeciwnika. Zawsze należy doceniać swojego rywala i być uważnym względem jego mocnych stron. Ma to wpływ na to, czy pozwolisz swoim obrońcom zostawać w sytuacji 1v1 z tyłu i czy ‘10’ będzie podchodzić jako drugi napastnik.”

DŁUGIE PODANIE

Dużo zespołów decyduję się obecnie na grę długimi podaniami, w momencie gdy trzeba wyjść spod presji rywala. „Zawsze staram się uczyć swoje zespoły budować akcję od tyłu. Może się to czasami skończyć fatalnie, gdyż przeciwnik kompletnie cię zablokuję. Wtedy trzeba zagrać długą piłkę i wtedy nawet w sytuacji straty, będzie czas, aby się odpowiednio ustawić. Trzeba też mieć do tego odpowiednią wiedzę. Jeśli decyduję się na długie zagranie, muszę być pewnym, że w strefie w której nastąpi walka o piłkę, będziemy mieć drugiego zawodnika, aby ewentualnie zebrał zgraną piłkę. Przygotowując taktykę, trzeba pamiętać o planowaniu pozwalającym nam mieć przewagę liczebną w kluczowych strefach. Oczywiście, walka o takie zgrane piłki wiąże się też z poziomem zawodników.” To samo jest aktualne, kiedy mówimy o długich piłkach granych przez przeciwników. Wtedy też musimy mieć kogoś, kto powalczy o zgrane piłki. Ponadto obrońcy muszą być gotowi na długie zagranie. „Obrońcy muszą być dobrze poinstruowani. Tu nie chodzi ani o chodzi o rywala, ani o piłkę, ale o miejsce w które ta piłka może zostać zagrania i gdzie może wbiec przeciwnik. Trzeba umieć to przewidzieć. Trzeba umieć dostrzegać, gdy rywal szykuję się do zagrania. Umieć przewidzieć gdzie ta piłka będzie kierowana i ustawić się odpowiednio, aby być lepiej przygotowanym do pokrycia tej strefy, niż rywal do wykorzystania podania. Nie robisz tego sam, ale z całą trójką zawodników. Albo z czwórką, co będzie łatwiejsze, ponieważ posiadać będziesz przewagę liczebną. Wtedy ważna jednak będzie komunikacja, ponieważ odległości będą mniejsze. Może się zdarzyć, że zbyt wcześnie pomyślisz, że to kolega przejmie rywala. Właśnie dlatego uważam, że czasami lepiej jest kryć 1v1, ponieważ wtedy jasne jest, kto za kogo i za którą strefę odpowiada.” Zawodnicy musza umieć czytać grę. Muszą odczytywać na bieżąco styl w jakim grają przeciwnicy i co nasza drużyna może zrobić, aby temu zapobiec. Louis van Gaal wierzy, że ważne jest, że zespół odczytuję to i reaguję razem. „Nie zawsze jednak będą się między sobą zgadzać. Wtedy rola trenera jest, aby jasno nakreślić jedno rozwiązanie.”

ATAKOWANIE

AZ nie jest znane ze swoje gry obronnej, ale wszyscy mówią o ich ofensywie. Są one ze sobą połączone. Van Gaal podkreślał już jak ważne dla gry pozycyjnej jest ustawienie w wielu liniach. „Kiedy szybko wymieniasz piłkę, będziesz tez chciał wysoko atakować rywala. Zmusisz go tym samym, aby on także szybko grał piłką, a to może łatwo zmusić go do straty i błędu w ustawieniu. Jeśli zawodnicy nie poruszają się, lub wolno prowadzą piłkę, dajemy tym samym czas rywalom. Jeśli będą mieć tę 2 sekundy więcej, najprawdopodobniej zdąża skorygować błąd w ustawieniu. Problem przy grze podaniami jest taki, że rywal może to utrudnić ustawiając się ciasno. Podanie w poprzek boiska po stracie, może wtedy być dla nas bardzo groźne.”

Van Gaal zamiast ‘krążenie piłki’ (ang. Ball circulation), woli mówić o przemieszczaniu piłki (ang. Ball movement). Chodzi o to, że piłka, nawet ciągle wymienia między zawodnikami, ale w jednej strefie, nie stwarza rywalowi zagrożenia.  „Przemieszczanie piłki’ nie oznacza, że nie można dryblować. Trzeba po prostu wyczuć odpowiedni moment, kiedy znajdujemy się w przewadze liczebnej. Kiedy jesteś osamotniony, należy unikać, gdyż istnieje duże ryzyko straty. „

KREATYWNI ZAWODNICY

„Kiedy atakujemy, musimy dawać kreatywnym zawodnikom jak najwięcej szans, aby zdecydowali o zainicjowaniu kluczowej akcji. Tacy piłkarze posiadają umiejętności, nie wszystkim znane, potrafiąc stworzyć coś zaskakującego.” Dlatego ważne jest posiadanie piłkarzy, którzy swymi częstymi podaniami, będą dawać zawodnikom kreatywnym szansę w sytuacji, gdy cała uwaga rywala nie jest skupiona na nich. Kreatywni piłkarze będą też decydować, czy ryzykować niebezpieczne zagrania na małej przestrzeni. „Jeśli posiadasz zawodników zdolnych podejmować dobre decyzje na małej, zagęszczonej przestrzeni, jesteś szczęśliwym trenerem.”

KIEDY PRZECIWNIK SIĘ COFA

„Kiedy rywale grają kompaktowo i ustawią się głębiej, trudniej będzie szybko podawać piłkę. Może się też zdarzyć, że będziemy musieli wycofać piłkę i przegrać na drugą stronę za pomocą obrońców. Kibice reagują wtedy bardzo negatywnie.” Według van Gaala, występuje duże niezrozumienie w mediach faktu, że AZ jest w gorszej sytuacji, gdy trzeba szybko przenosić grę, jak we wspomnianym przykładzie, co utrudnia także atrakcyjna grę.

Tak jak w przypadku finału Ligi Mistrzów ’06, gdy Arsenal znajduję się w sytuacji 10v11 i cofa się głębiej. Nawet Barcelona ma w takich momentach utrudnione zadanie, pomimo, że gra przeciwko dziesiątce rywali i stwarza mnie okazji niż można by się było spodziewać.

‘Kiedy rywale grają ciasno i blisko własnej bramki, odległości między nimi są małe. Uważam, że w takich przypadkach, przenoszenie ciężaru gry na drugą stronę przy pomocy obrońców, jest idealnym rozwiązaniem. Dla rywali, teoretycznie to także jest dobre rozwiązanie, ponieważ nie muszą pokonywać dużych odległości. Cały czas są blisko siebie, a wcale nie zamierzają podchodzić wyżej. Kluczem jest tutaj koncentracja. Jeśli rywal ustawi się źle o jeden metr nie tam gdzie powinien. Rolą dobrego zespołu jest taką sytuację wykorzystać i zagrać prostopadłą piłkę (diagram 11). To wszystko zależy od jakości.” Czasami to rywal sam oddaje piłkę i zmusza ci do rozgrywania. Należy wtedy jak najczęściej wykorzystywać kreatywnych zawodników. „Kiedy wymieniasz podania, rywale muszą być stale skupieni. Słabsze zespoły mają z tym problem. Nie są gotowe utrzymywać dobrze zorganizowanymi przez 90 minut.”

       1112

TWORZENIE SYTUACJI

„Czasami zdarza się, że dwójka pomocników ustawiona głębiej będzie bardzo chciał brać się za rozgrywanie. Znajdują się oni nieco dalej od bramki rywala, będą więc mieli więcej miejsca (diagram 12). Nie znaczy to jednak, że powinni brać zbytnio rozgrywanie na siebie. Dobre dogranie wymaga sporych umiejętności i dlatego przede wszystkim będziemy obciążać tym naszego kreatywnego pomocnika.”

WYMIANA POZYCJI

Zmiany pozycyjne, według van Gaala, nie są sposobem na rozmontowanie ustawienia rywala. „Kiedy rywale grają ciasno, to nawet jeśli dwójka naszych zawodników wymieni się pozycjami, to rywale po prostu dalej będą ustawieni tak samo. Kryć zaczną dopiero w momencie gry. Tak przynajmniej wygląda to przeciwko mocnym zespołom, Grając przeciwko słabszym, taka zmiana może spowodować błędy w drużynie rywali. Jestem zdania, że zawodnik powinien być przede wszystkim dobry na swojej pozycji, nie oznacza to jednak, że ma się ograniczać do jednego miejsca na boisku. Ograniczać go powinna raczej strefa. Dla lewego zawodnika, numer ‘11’, jest to na przykład pas przy linii bocznej od pola karnego rywala do linii środkowej (diagram 13). Musi czuć tą przestrzeń i umieć ją odnieść do ustawienia partnerów i rywali. Z tego miejsca musi on umieć robić miejsce dla kolegów, ale przede wszystkim sobie, myląc rywala swoimi ruchami i startując w odpowiednim momencie. Powinien poprzedzać tym sytuację w których może otrzymać piłkę. Można trenować to ustawiając go po presją obrońcy. Można do tego włączyć trzeciego zawodnika. Budować to można w ćwiczeniach lub małych grach.”

ĆWICZENIA

To jest bardzo podchwytliwy temat. Van Gaal nie lubi zbiorów ćwiczeń. W treningach wybiera pożądany cel i odpowiednio do niego buduje ćwiczenie. „W tym sezonie uczyłem piłkarzy AZ gry na swoich pozycjach w odpowiednich grach. Piłkarze, ani asystenci nigdy wcześniej czegoś takiego nie widzieli. Jeśli zostaniesz ograniczony do gry w pewnej strefie, nauczysz się komunikować z partnerami w tej strefie. Rozkażesz, dla przykładu, ‘11’ aby grał tylko w strefie 1 i 2 (diagram 14). Włączając bramkarzy, ćwiczyć też będziesz budowanie akcji od tyłu. Trener musi w tym wszystkim być kreatywny. Można na przykład ograniczyć kogoś tylko do gry na skrzydle, albo tylko w środku.” Nie chodzi o samo ćwiczenie, ale o pożądany cel. To cel buduję ćwiczenie. „Tworzysz ćwiczenia odnosząc się do sytuacji boiskowych. Patrzysz co zawodnikom wychodzi dobrze, a co nieco gorzej i powielasz to w treningu.”

WYGRYWANIE

13Po odpadnięciu w Play-offach, van Gaal już oczekuję kolejnego sezonu. Przyszedł do klubu z celem wygrania ligi lub pucharu po raz pierwszy od 25 lat. Byli bardzo blisko w swym pierwszym sezonie, ale w piłce nigdy nie wiadomo, kiedy powtórzy się kolejna szansa. Przez następne dwa sezony, van Gaal chciałby ciągle poprawiać wyniki. „Kiedy przyjrzysz się dokładnie, jak odpadliśmy, to dochodzisz do wniosku, że bardziej chodziło o nas, niż o naszych rywali. Chodziło bardziej o nasze podejście. Zespół nie był gotowy do ciągłej walki o zwycięstwa. Dwa lata temu zaczął to zmieniać Co Adrianie i my to teraz kontynuujemy. Aby zbudować to poczucie bycia niezwyciężonym, potrzeba czasu. Na przykład, jeśli nie udawałoby się to zbudować, trzeba by było szukać odpowiednich piłkarzy. To samo odbywało się w Barcelonie dwa lata temu.  Zespół zbyt dużo przegrał i stracił też tą pewność.” Louis van Gaal doświadczył atmosfery bycia niezwyciężonym  w trakcie pracy w Ajaxie. PSV miało podobną sytuację przez ostatnie dwa sezony,14 szczególnie w lidze, co było zasługą Guusa Hiddinka. Nie wiązało się to ze stylem gry, jaki stara się wprowadzać van Gaal, ale mimo wszystko, darzy ich za to szacunkiem. Van Gaal jest zainteresowany tym aspektem. Chciałby postudiować temat psychologii, jednak na razie musi skupić na wygrywaniu trofeów z AZ.

Tłumaczenie: Michał Jagieka